Een ‘nieuw’ huis, helemaal leeg, versgeschilderd, witgesausd en gedaan; een schone lei. Dat is het moment waarop ik dacht: en vanaf nu ga ik het echt echt echt bijhouden! Drie jaar later, of eigenlijk al na een krappe maand, is er niets meer over van dat heerlijke schone lei-gevoel.

Het hoopje nog op te vouwen was, het stapeltje al opgevouwen maar moet nog naar boven gebrachte was, de rondslingerende schooltassen/zwemtassen/gymnastiektassen, een hectare bos aan tekeningen en knutsels, binnengekomen post, nog te archiveren post, het Playmobilehuis, de kindersokken omdat blote voeten lekkerder lopen, overhemden, te kleine gymschoenen, een doosje haarverf waar ik maar niet aan toe kom, lege pakken melk, pennen en stiften, briefjes met onduidelijke aantekeningen, nog op te plakken spaarzegels, biebpasjes, verwelkte bloesemtakken in een vaasje, dvd’tjes, een Wii controler, nog een Wii controller, een campinggids, een tas met sjaals en handschoenen die naar zolder kunnen, slaapzakken die ik buiten wil laten luchten maar door aanhoudende neerslag zielig op de overloop liggen te wachten, drie wasmanden met inhoud (geen idee meer wat schoon is, wat gewassen moet, wat opgehangen kan), een 100 stukjes puzzel in 100 stukjes op de vloer…, zomaar een kleine greep uit spullen die feilloos hun weg naar ons ooit zo lege huis wisten te vinden.

Ik verdenk ze er van op onbewaakte ogenblikken in polonaise over de oprit naar binnen te komen lopen en zich vervolgens te nestelen op één van de weinige lege plekken hier in huis. Ik verwacht overigens voorlopig geen aanloop van nieuwe spullen aangezien de oprit onbegaanbaar is geworden omdat de garage is opgeruimd. En de inhoud staat, inderdaad, te wachten op de oprit voor een enkeltje vuilstort.

En hoewel ik volledig achter mijn “good moms have messy kitchens, dirty ovens and sticky floors” motto sta heb ik ook een grens. En ik weet dat rotzooi erbij hoort en dat iedereen dat heeft, maar…, WAAROM DAN NIET BIJ DE MENSEN WAAR IK NAAR BINNEN LOOP?!

Terwijl ik ga bedenken hoe ik deze strijd ga winnen hier een kiekje van zoon die Bumba heeft ontdekt.

Oh, en let niet vooral niet op de rotzooi.

Niemand had het door.
Zelfs ik niet.
Maar die ene baby, je weet wel, die iets van twee hooguit drie weken geleden geboren is, die is zeven geworden.
ZEVEN?!
Echt? Dat dacht ik ook toen ik op de kalender keek, maar het is toch echt zo.
Dus terwijl ik nog midden in de naweeën zat, perste ik mijzelf in een nog veel te krappe skinny jeans en ging naar de stad op zoek maar hét cadeau voor een zevenjarige. Onderweg in de auto vroeg ik Sim of hij nog een idee had. Ja, een ‘nachtboek’.
En dan kun je denken, juist ja. Een nachtboek, verder nog iets?
Maar ik zei: “juist ja, een nachtboekvtjunjk”.
Sim: “Ja, daar kan Sterre in zetten wat ze allemaal heeft beleefd en wat ze heeft gedroomd.”
Ge-ni-aal.
Een dagboek.
Mijn zoon geeft mijn dochter een dagboek cadeau.

.

Werd mijn oudste zoon vijf jaar.
Kwam de lente.
Vlogen de dagen voorbij alsof het niets is.
Zag ik mijn dochter te snel groot worden.
Verveelde ik mij als verloftrekker allerminst.
Maar deed ik gek genoeg niks van dat alles wat ik van tevoren bedacht had.
Zoals die ene cursus afronden.
Nog meer dekentjes haken.
Een schilderij maken voor boven de bank.
Kringloopmeubeltjes scoren.
En in een nieuw jasje steken.
Kringloopborden tegen het lijf lopen.
Die dan samen een mooi servies zouden vormen.

Het is er gewoonweg niet van gekomen.
Ik had het te druk met dromen.

… ik zou nu ook heel handig vanaf de iPad stukjes kunnen tikken.

Gisteren vertrok ik met de trein naar Utrecht. Zowel de trein als Utrecht moeten beide meer dan tien jaar geleden zijn. Dat klinkt alsof ik nooit ergens kom, maar niets is minder waar. Ik kom gewoon zelden in Utrecht en ik reis al net zo weinig met de trein. Dat laatste omdat de trein en ik een haat-liefde verhouding hebben. Haat omdat ik het heel vervelend vind om ergens precies op tijd voor te zijn omdat ik het anders mis. Haat omdat je moet rennen voor je leven. Althans, ik zag dat groepjes mensen doen. Niet een beetje een snellere pas inzetten of op een drafje het perron overgaan, nee, echt keihard rennen, met de armen langs het lichaam zwaaiend en het hoofd dat wat achterbleef bij de rest. Met spoor 5 als finish.
En de liefde, ik ben er eigenlijk nog niet achter waar de liefde ‘m precies zit in mijn relatie met de trein.
Ik was dus in Utrecht.  Niet zomaar, maar om zeven ava’s* tot leven zien te komen. Om blogjes en tweets te horen praten. Ze bleken een twents accent te hebben. En anderen, niet heel verrassend maar toch heel grappig om in het echt te horen, een zachte g. Heel wonderlijk blijf ik dat vinden. Zo’n eerste ontmoeting met mensen die je tot dan toe alleen nog maar van foto’s en tekst op een schermpje kent. Ik roep dan geloof ik eerst vaak zoiets als ‘aah, je bestaat echt!. Of ik denk het, kan ook. Intussen weet je vaak ook al heel veel van die mensen. En zij van jou. Gek.
Hoe dan ook, het was gezellig, de prosecco smaakte heerlijk, de electrische kolf werkt niet als handkolf, de NS app is heel onduidelijk en cappuccino op een tochtig station kost 2 euro 10.

Oja, en de boekenweek essay Verder alles goed van Nico Dijkshoorn is lachen.

* je mag ook avator zeggen hoor, ik weet alleen nooit hoe ik dat moet uitspreken

Cheeeeeeeers!

Groupie

Waardeloze app. Welk spoor moet je hier hebben naar Leeuwarden. Nou? Nou?

Het onvermijdelijke afscheid

“Ze lijkt op Sterre!”.
Dat waren mijn eerste woorden na de geboorte van Morris. Nouja, eerst zei ik nog “g*vmme, dát doet pijn!” en “dit doe ik dus écht van z’n langzalzeleven nooit meer”, maar daarna verkondigde ik dus dat mijn kersverse zoon sprekend op mijn oudste dochter leek. Ik wist op dat moment nog niet of wij hier te maken hadden met een meisje danwel een jongen, zoals je zult begrijpen. Ik had mijn baby eigenhandig op de wereld geholpen en lag met een hoopje warme glibber op mijn buik na te rillen van de (vooruit, slechts 2,5 uur durende, doch) heavy shit en bekeek een allermooist koppie.
Kort daarna vroeg ik ’wat het eigenlijk was’.  
“Voel zelf maar”, was het antwoord van de verloskundige.
Wat onhandig zocht ik op de tast naar the place to be, maar dat leverde enkel een handjevol navelstreng op.
Maar een zoon dus! Nog een zoon! En dat terwijl mijn gehele vrienden- en familiekring, met hier en daar een uitzondering, ervan overtuigd was dat er een meisje geboren zou worden. Zelf dacht ik ook dat het een meisje zou zijn. Of een jongen. Maar een meisje kon ook. Eén van twee in ieder geval.
Morris is met recht de liefste baby van de wereld. Ik heb ze zo gemakkelijk nog niet gehad. Hij slaapt, poept, plast en drinkt. Dat laatste, daar moeten we hem dan ook nog voor wakker maken. Een geheel nieuwe ervaring voor mij, want ik was tot nu toe kinderen gewend die het liefst om het uur om drinken liepen te blèren. En het gekke is, daar heb ik op een zeker moment ook naar terugverlangd. Want zo’n baby waar je panisch om de tien minuten met je oor boven het mondje hangt om te horen ‘of ie het nog wel doet’ is ook niet alles. Nu ben ik er aan gewend dat hij een rustige uit- en doorslaapbaby is en geniet ik er alleen maar enorm van.
Want dat is toch wel het toverwoord hè? GENIETEN.

Morris Otis, geboren op 19 januari 2012

Oké, en over zwanger zijn. Ik heb eens nagedacht en ben tot een vrij schokkende conclusie gekomen.

De persoon die destijds (lang gelee ja, heel lang gelee) het project ‘vrouw, zwangerschap en hormonen’ toebedeeld kreeg moet tijdens de realisering hiervan regelmatig in een pestbui zijn geweest. Ergens klopt er iets niet. Leest u mee?

Je bent zwanger, hoera! Maar het is nog zó pril dat je het nog paar weken voor je houdt. En omdat jij en hij, of jij en zij, toch wel even van deze blijde schok moeten bekomen.
Wees eerlijk.
Even laten doordringen en weer met beide voeten op de grond. Daar is niet veel voor nodig, want die twee voeten planten zich gedurende een aantal weken iedere ochtend rond de wc pot. Een normaal ontbijt naar binnen werken zit er pas rond het middaguur in. Heel slecht natuurlijk, want elk weldenkend mens weet dat het niet goed is om zonder ontbijt de deur uit te gaan. En is het beste niet precies wat je wilt, ook al voor je ongeboren kind? 
Daarna word je met je misselijke snater iedere ochtend om 8.30 op kantoor verwacht. Je slingert de pc aan en je groet met een stalen gezicht  je baas en collegae goedemorgen en maakt je vervolgens uit de voeten naar het dichtstbijzijnde toilet.
Je collega’s kijken argwanend, je baas nóg argwanender.

Als je geluk hebt dan volgt er een betere periode. Voor sommigen is dit echter ook niet weggelegd en zij blijven hun avondeten de volgende ochtend braaf naar het toilet brengen. Ook kan het een ware beproeving betekenen voor degenen wier onderstel het allemaal niet zo goed kan verdragen. Iets waar ik persoonlijk deze derde zwangerschap (gelukkig) pas mee te maken heb. Ik begrijp níet hoe vrouwen ooit acht kinderen hebben kunnen baren.
Maar goed, let op, nu komt het.

Als je bekkenbodemgevallen niet zo lekker meewerken, dan is er een aantal dingen die je maar beter kunt laten.
Traplopen is zoiets. Je komt er natuurlijk niet onderuit, want hoe komt de vuile was van boven anders beneden en vice versa, alleen dan gaat het om schone was?
Wat dacht je van stofzuigen. Naast wasjes draaien één van de meest favoriete bezigheden van de zwangere vrouw. Stofzuigen is niet goed. Ik bedenk dit niet zelf hè?
Bukken ook niet. Je slaapt dus maandenlang onder hetzelfde beddengoed, je veegt de billen van je andere kinderen niet meer af en strijken en koken zijn uit den boze. Gekreukt en wel naar de snackbar. Zoiets moet het idee zijn geweest van de projectleider in kwestie.

De periode waarin je hormonen dus zorgen voor een ongelooflijk neiging tot nesteldrang, mag je niks. Is dat niet vreselijk pesterig? Ik vind van wel. Ontsla hem!

15 weken en 4 dagen.
Dat is nog, moment … 24 weken en 3 dagen.
Tel daar bij mij standaard 12 dagen overtijd bij op en je hebt het mooie ronde aantal van 26 weken en 1 dag.
Zolang nog voordat Fritsje III geboren wordt! Midje winter, echt mijn seizoen. Heerlijk om in de vrieskou het bed uit te gaan en een hongerige baby te voeden. Maar dat vergeet je allemaal weer hè? Zo gaan die dingen.

Voor de allerlaatste keer een dikke buik (de schade naderhand daargelaten), borstvoeding, spuitluiers en gebroken nachten. En al dat moois dat we er nog meer voor terug krijgen.

Maar nu eerst mijmeren met steeds dikker wordende buik.
Over wat het gaat worden.
Hoe we het gaan noemen.
En hoe het eruit zal zien.
(als een plaatje natuurlijk)